Προτείνω για μία μέρα με βροχή μια βόλτα με το ποδήλατο. Επιλέξτε μια ευχάριστη διαδρομή και θα περάσετε όμορφα.
Προσοχή! Μη βρέχει καταρρακτωδώς.
Ίσα ίσα οι σταγόνες της βροχής να χαϊδεύουν το πρόσωπό σας.
Από μια ιστοσελίδα:
Γεννημένος το 1979 στο Kansas, ξεκίνησε το ταξίδι του στη μουσική στα 13 του που άρχισε να παίζει κιθάρα. Για την ακρίβεια ξεκίνησε με metal. Κάποια στιγμή είδε μια guitar clinic του Preston Reed που τον στιγμάτισε. Σταμάτησε τα μαθήματα κιθάρας και άρχισε να ψάχνει μόνος του τεχνικές και ήχους. Σύντομα καταστάλαξε το ενδιαφέρον του στο fingerpicking στυλ και κιθαρίστες του είδους όπως οι Hedges, Ross, McLaughlin και Emmanuel, στους οποίους συγκαταλέγεται από πολλούς πλέον.
Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφορεί ανεξάρτητα απο τον ίδιο το 2001 με τίτλο "Nocturne". Αρχίζει να ασχολείται και με την Harpguitar με την οποία ηχογραφεί κατά καιρούς διάφορα κομμάτια. Η δημοτικότητα και αναγνωρισιμότητά του αυξάνεται καθώς κερδίζει καλές θέσεις σε διαγωνισμούς ακουστικής κιθάρας αλλά όχι αρκετά για να τον μάθει ο κόσμος. Το 2004 πιο ώριμος βγάζει τον δεύτερο δίσκο του, επίσης ανεξάρτητα, με τίτλο " Dreamcatcher". Στον δίσκο αυτό κάνει κινήσεις εμπορικές, όπως το κομμάτι "The Friend I Never Met" φόρος τιμής στον εκλιπόντα Michael Hedges, τη διασκευή του "Africa" των Toto καθώς και τον τίτλο του δίσκου που δανείστηκε απο τον μπασίστα Michael Manring και του εξασφάλισε την ευκαιρία να συνεργαστούν. Ο δίσκος γνώρισε επιτυχία στους κύκλους του. Την επόμενη χρονιά ο Andy βγάζει τον τρίτο κατά σειρά δίσκο του με το όνομα "Art of Motion", ο οποίος γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Αυτό έχει να κάνει με το ότι ανέβηκε στο youtube το κομμάτι " Drifting " το οποίο ακόμα και σήμερα εκπλήσσει τους θεατές. Το να βλέπεις αυτόν τον καλλιτέχνη να παίζει είναι κάτι εκπληκτικό. Μετά από αυτό, ο Andy κυκλοφορεί το 2007 τον τέταρτο δίσκο του " Gates to Gnomeria ". Αρκετά αναγνωρισμένος πλέον ο δίσκος είναι ευρέως διαδεδομένος στους μουσικούς κύκλους και ο Andy έχει κερδίσει μια θέση στους σημαντικούς fingerpickers της γενιάς του. Το 2008 επανέρχεται στο προσκήνιο μετά από περιοδείες με τον δίσκο - συνεργασία με τον Don Ross - "The Thing That Came from Somewhere".
1. Όταν τελείωναν τα παιδιά την καλλιγραφία τους, έδιναν στο δάσκαλο την πλάκα, για να τη διορθώσει. Μετά τη διόρθωση ο δάσκαλος ζητούσε από τα παιδιά να την ξαναγράψουν. Επειδή πολλές φορές δεν είχαν σφουγγάρι, έσβηναν την πλάκα με τα δάχτυλα, αφού προηγουμένως τα έφτυναν. Από τότε επικράτησε η φράση: Φτου κι απ' την αρχή.
2. Τα παιδιά μάθαιναν να δείχνουν και να λένε απ' έξω την αλφαβήτα. Οι δάσκαλοι, για να πεισθούν πως τα παιδιά την ξέρουν καλά, τους έδειχναν τα γράμματα ανακατωμένα. Από τότε επικράτησε να λέμε γι' αυτόν που γνωρίζει κάτι καλά ότι το ξέρει απ' έξω και ανακατωτά.
Φαίδωνα Κουκουλέ, Βυζαντινών βίος και πολιτισμός
Οι Βάνδαλοι, σε μια από τις επιδρομές τους, μπήκαν στη Ρώμη και επί εβδομάδες λεηλατούσαν την "αιώνια πόλη". Οι καταστροφές που προξένησαν στα έργα τέχνης ήταν απερίγραπτες. Από τότε η λέξη "βανδαλισμός" σημαίνει κάθε βάρβαρη πράξη, ιδιαίτερα καταστροφής έργων τέχνης.
(από το βιβλίο της ιστορίας της Ε' δημοτικού)
Έχουν περάσει αρκετά λεπτά από τη στιγμή που χειροκρότησα τους ηθοποιούς της παράστασης "Πέρσες". Παρακολούθησα στους Φιλίππους αυτό το βαθυστόχαστο, αντιπολεμικό έργο στο οποίο οι Πέρσες πληροφορούνται την ήττα τους στη Σαλαμίνα και θρηνούν ξεστομίζοντας σοφά λόγια. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν μπορούσα εύκολα να "ακολουθήσω" τους μονολόγους. Στη συνέχεια όμως συνήθισα τη ροή του κειμένου. Η σκηνοθεσία μου άρεσε αρκετά καθώς και τα φοβερά νοήματα του έργου. Για μια ακόμη φορά εκφράζονται με τη βοήθεια της τέχνης σπουδαίες φράσεις που είναι ικανές να προβληματίσουν κάθε άνθρωπο. Οι τρεις ακόλουθες λέξεις, οι οποίες εμφανίστηκαν στο τέλος της παράστασης στο δάπεδο της σκηνής, είναι οι μοναδικές που φώλιασαν στο μυαλό μου: Εμείς οι άνθρωποι...
Στοιχεία για τη συγκεκριμένη παράσταση
Μετάφραση: Κώστας Λάνταβος
Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσακίρης
Σκηνικά - Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Χορογραφίες: Αποστολία Παπαδαμάκη
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Παίζουν:
Άττοσα: Εύα Κοταμανίδου
Δαρείος: Σοφοκλής Πέππας
Ελισάβετ Μουτάφη, Τατιάνα Παπαμόσχου, Μάνος Ζαχαράκος, Γιάννης Τσορτέκης, Φανή Γέμτου, Νίκος Γιαλελής, Αλέξανδρος Μπαλαμώτης, Αλμπέρτο Φάις, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Βάϊα Ουγιάρου
Στο video υπάρχει ένα τραγούδι, το οποίο ερμηνεύει η Pink. Το τραγούδι απευθύνεται στον Μπους και πιστεύω πως οι στίχοι του εκφράζουν τις σκέψεις πολλών ανθρώπων.
Η ζωή δεν είναι ένα ταξίδι. Δεν είναι ένας σκοπός. Είναι μια διαδικασία. Την περνάς βήμα το βήμα. Κι αν το κάθε βήμα είναι υπέροχο, αν το κάθε βήμα είναι μαγικό, έτσι θα είναι και η ζωή. Τότε δε θα είσαστε ποτέ από εκείνους τους ανθρώπους που έφτασαν στο σημείο του θανάτου χωρίς να έχουν ζήσει τίποτε. Γιατί δε θα έχετε χάσει τίποτε. Μην κοιτάτε πάνω από τον ώμο του άλλου. Κοιτάξτε τον στα μάτια. Μη βγάζετε λόγο στα παιδιά σας. Πάρτε το πρόσωπό τους στα χέρια σας και μιλήστε τους. Μην κάνετε έρωτα σ' ένα κορμί, αλλά σ' έναν άνθρωπο. Κάντε το τώρα. Γιατί η στιγμή αυτή δε θα κρατήσει αιώνια. Χάνεται κιόλας και δε θα ξαναγυρίσει ποτέ. Οι περισσότεροι από εμάς χάνουμε τον καιρό μας κλαίγοντας για τις χαμένες στιγμές. Πολύ αργά! Υπάρχουν όμως εκατομμύρια άλλες που θα έρθουν.
Λεό Μπουσκάλια
Ένα άθλημα που προάγει την ομαδικότητα, τη συνεργασία και ίσως τη δημιουργικότητα. Για εμένα το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα δυνατό σουτ που κατευθύνει τη μπάλα στα δίχτυα του αντίπαλου τέρματος. Αυτός είναι μόνο ο τελικός στόχος. Τίποτα παραπάνω. Το ποδόσφαιρο είναι ένας τρόπος έκφρασης και ανάδειξης του ταλέντου. Είναι ακόμη και ευκαιρία για εκτόνωση. Στο βιντεάκι που ακολουθεί το άθλημα αυτό αποκτά άλλη διάσταση. Ο Ronaldinho και ο Inamoto που παρουσιάζουν τα ποδοσφαιρικά κόλπα, έχω την εντύπωση πως χορεύουν προσπαθώντας να «ελέγξουν» και τη μπάλα. Ίσως ακόμη να απαιτούν από αυτήν να «χορέψει» μαζί τους.
